วันที่ผมลืมของ และเหตุการณ์น่าขนลุก
- วันนั้นผมกลับบ้านไปแล้วถึงรู้ตัวว่าลืมเอกสารสำคัญไว้ที่โรงเรียน แม้รู้ว่าเย็นมากแล้ว ผมจึงตัดสินใจขออนุญาตแม่รีบไปเอาเอกสาร
- เมื่อไปถึงโรงเรียน ตอนนั้นฟ้าเริ่มมืด ยามอนุญาตให้ผมเข้าไปในตึกเพียงคนเดียว และบอกให้รีบไปเอา ผมเดินขึ้นบันไดไปยังห้องเรียนชั้น 4 ที่ว่างเปล่า
- ขณะเปิดลิ้นชักหาของที่ลืม ทันใดนั้นเอง ประตูห้องเรียนกลับปิดสนิท เสียงดัง “ปัง!” ทำให้ผมตกใจสุดขีด และพยายามดึงประตูออกแต่กลับเปิดไม่ออก ไม่ว่าเรียกอย่างไรก็ไม่มีใครได้ยิน
รุ่นพี่อังศนาปรากฏตัว
- เวลาผ่านไปสักพัก ผมได้ยินเสียงฝีเท้าผู้หญิงเดินเข้ามาใกล้ห้อง ผมรีบตะโกนขอความช่วยเหลือ
- ประตูเปิดออกและนักเรียนหญิงรุ่นพี่ได้เข้ามาช่วยผม เธอบอกว่าชื่อ “อังศนา” บ้านเธออยู่แถวโรงเรียนนี้
- พี่อังศนาเป็นผู้หญิงใจดี ผิวสีน้ำผึ้ง ผมประทับใจเธอทันที วันรุ่งขึ้นจึงตั้งใจจะไปขอบคุณและทำความรู้จักกับเธอมากขึ้น
ความจริงที่ไม่คาดฝัน
- วันต่อมา ผมไปดักรอพี่อังที่ตึกมัธยมปลาย แต่รอจนเย็นก็ไม่พบพี่เขา จู่ๆ ผมได้ยินเสียงผู้หญิงร้องอยู่ในตึกเรียน ทำให้ต้องรีบไปดูแต่กลับไม่พบใคร
- เช้าวันถัดมา ผมรีบไปโรงเรียนเร็วขึ้นเพื่อหวังจะเจอพี่อัง จนในที่สุด ผมก็ได้พบเธอ เธอโบกมือเรียกและเราได้พูดคุยกัน
- พี่อังเล่าให้ผมฟังว่าโรงเรียนมีจุดที่ชำรุดหลายจุดที่อาจก่อให้เกิดอันตราย เธอเคยพยายามส่งเรื่องให้โรงเรียนมาปรับปรุงแต่ก็ไม่มีใครสนใจ
การเปลี่ยนแปลงที่เริ่มต้นจากการช่วยเหลือ
- หลังจากทราบเรื่องราวทั้งหมด ผมเริ่มคิดว่าผีรุ่นพี่อังที่มาช่วยผมอาจมีจุดประสงค์ให้ผมช่วยสานต่อเรื่องที่เธอเคยพยายามทำ
- ผมรวบรวมเพื่อนและรุ่นพี่ช่วยกันเขียนหนังสือร้องเรียน ส่งไปให้ผู้บริหารของโรงเรียนเพื่อให้ทำการซ่อมบำรุงพื้นที่ที่ชำรุด
- การที่รุ่นพี่อังปรากฏตัวในครั้งนั้นได้ทำให้เราเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ในโรงเรียนเพื่อไม่ให้ใครต้องเผชิญกับอันตรายเช่นเดียวกับพี่อังอีก
เรื่องนี้กลายเป็นความทรงจำที่ผมไม่มีวันลืม ในค่ำคืนที่เงียบสงัด ผมเชื่อว่ารุ่นพี่อังจะยังคงอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ คอยเฝ้ามองและช่วยเหลือนักเรียนที่อาจตกอยู่ในอันตราย เช่นเดียวกับที่เธอช่วยผมในวันนั้น